Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Τα ακριβά τέλη της λαϊκής οργής.


Αντιδράσεις τόσο από τους εμπόρους μεταχειρισμένων αυτοκινήτων όσο και από ιδιοκτήτες παλαιών, μεγαλου κυβισμού Ι.Χ. έχει προκαλέσει η αύξηση των τελών κυκλοφορίας με τον περιβαλλοντικό φόρο.

Ηδη εκατοντάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτων έχουν σπεύσει να καταθέσουν τις πινακίδες κυκλοφορίας για να μην πληρώσουν τα τέλη, όμως το ίδιο έχει συμβεί και για εκατοντάδες αυτοκίνητα που ανήκουν σε εταιρίες, τράπεζες (από κατάσχεση) και εμπόρους που τα έχουν στην ιδιοκτήσία τους μέχρι να πωληθούν.

Οι έμποροι βλέπουν τις πωλήσεις των μεταχειρισμένων αλλά και καινούργιων αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού να πέφτουν κατακόρυφα, ενώ ακυρώνονται συμφωνίες για αγορές, με το κοινό να προσανατολίζεται στα μικρού κυβισμού Ι.Χ. καινούργια ή μεταχειρισμένα.

Στο μεταξύ, συνωστισμός επικρατεί τις τελευταίες ημέρες του έτους στις Εφορίες, καθώς εκατοντάδες πολίτες προσέρχονται για να πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας αλλά και να καταθέσουν πινακίδες παλαιών ΙΧ.

Η προθεσμία για την παραλαβή του σήματος τελών κυκλοφορίας λήγει την Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου. Για όσους δεν προλάβουν την προθεσμία, τα σήματα θα διατίθενται από το νέο έτος αποκλειστικά από τις Εφορίες, κινδυνεύουν όμως με την επιβολή προστίμου.

Προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας

Η Ομοσπονδία Καταναλωτών (ΙΝΚΑ) και δύο ιδιοκτήτες αυτοκινήτων προσέφυγαν στο ΣτΕ ζητώντας να ακυρωθούν οι αυξήσεις στα τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών και ο περιβαλλοντικός φόρος, τα οποία χαρακτηρίζουν αντισυνταγματικά.

Αναφέρουν, ότι τα τέλη κυκλοφορίας που αποτελούν φόρο χωρίς ανταποδοτικό χαρακτήρα έπρεπε να στηριχθούν σε διάταξη νόμου όπως και η επιβολή περιβαλλοντικού τέλους, για το οποίο μάλιστα δεν καθορίζεται σαφώς υπηρεσία του περιβάλλοντος θα αποδοθούν.

Επίσης στην αίτηση ακύρωσης αναφέρουν ότι παραβιάζεται η συνταγματική αρχή της ισότητας και της αναλογικότητας, καθώς επιβάλλονται αυξημένα τέλη κυκλοφορίας για τα παλιά αυτοκίνητα, των οποίων κάτοχοι είναι πολίτες με μειωμένα εισοδήματα.

Τέλος, προσφέυγουν κατα της απόφασης του Υπουργείου Οικονομικών διότι όπως υποστηρίζουν, δεν προηγήθηκε όπως απαιτούν η Ευρωπαϊκή και η Ελληνική Νομοθεσία «Στρατηγική Περιβαλλοντικής Εκτίμησης», πριν την επιβολή του φόρου.

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

Ένα κομπιούτερ, ενα pc, ένας υπολογιστής, ένα laptop τέλος πάντων, ένα δωράκι ντε!


Για «παραπλανητικές προσπάθειες να πληγεί η ηθική υπόσταση μελών της κυβέρνησης και εν τέλει της ίδιας της κυβέρνησης με την δημιουργία εσφαλμένων εντυπώσεων», έκανε λόγο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ.Πεταλωτής, σχολιάζοντας δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα». Σύμφωνα με το δημοσίευμα υπουργοί φέρονται να δέχτηκαν «δώρο» laptop υπολογιστές.

Συγκεκριμένα, στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας Πρώτο Θέμα αναφέρεται στον τίτλο: «Δύο στους τρεις υπουργούς άρχισαν τα «δωράκια» - τους χαρίσαμε από έναν υπολογιστή, ποιοι το δέχτηκαν και ποιοι όχι».

Στη δήλωση του ο κ. Πεταλωτής αναφέρει:

«Σε μια περίοδο που απαιτεί σοβαρότητα και υπευθυνότητα απ' όλους, παραπλανητικές προσπάθειες όπως αυτή του 'Πρώτου Θέματος' να πληγεί η ηθική υπόσταση μελών της κυβέρνησης και εν τέλει της κυβέρνησης με την δημιουργία εσφαλμένων εντυπώσεων κινείται έξω από κάθε αλήθεια και πέρα από κάθε όριο δημοσιογραφικής δεοντολογίας.»

»Στη μεθοδευμένη προσπάθεια σπίλωσης οι απαντήσεις που δόθηκαν από γραφεία υπουργών και όχι βέβαια από τους υπουργούς, αφορούσαν την αποδοχή αποστολής και όχι την αποδοχή των δήθεν δώρων. Είναι γνωστό δημόσια ότι οι υπουργοί σε αντίστοιχες πραγματικές αποστολές laptop αντέδρασαν άμεσα, επιστρέφοντάς τα».
»Καταγγελίες που μπορεί να έχουν πραγματική βάση απο όπου και αν προέρχονται, όποια σκοπιμότητα κι αν εξυπηρετούν, εξετάζονται άμεσα. Η διαφάνεια και η νομιμότητα ισχύει για όλους και έναντι όλων, συμπεριλαμβανομένων και των φαρσέρ-τιμητών».

Έντονη ήταν η αντίδραση για το ίδιο θέμα και του υπουργού Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση, ο οποίος προτίθεται να ασκήσει και αγωγή κατά της εφημερίδας. Σε σχετική δήλωσή του ο κ. Ραγκούσης διευκρινίζει μεταξύ άλλων:

«Τη μοναδική φορά που πράγματι εστάλη στο γραφείο μου, από γνωστή εταιρεία υπολογιστών ως δώρο ένας υπολογιστής, τον επέστρεψα αμέσως με την παρακάτω επιστολή που απέστειλα στις 15 Οκτωβρίου 2009 (A.Π. 13- είναι στη διάθεση οποιουδήποτε αντίγραφο της επιστολής) προς τον κ. Θ. Φέσσα:
'Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις θερμές ευχές και την πολύ ευγενική σας χειρονομία. Σας παρακαλώ όμως να κατανοήσετε και να σεβαστείτε το γεγονός ότι δεν μου επιτρέπεται να κρατήσω το δώρο που μου στείλατε'».

Ο κ. Ραγκούσης αναφέρει επίσης πως «επειδή πιστεύω ότι σκόπιμα και συνειδητά η εφημερίδα 'Πρώτο Θέμα' και εν γνώσει της ότι ποτέ δεν ήρθε σε επικοινωνία μαζί μου, καθώς και ποτέ δεν απέστειλε κανένα «δωράκι» προς εμένα, προσέβαλε βάναυσα την τιμή και την υπόληψή μου ως δημόσιου λειτουργού και πολίτη, έδωσα εντολή στους πληρεξούσιους δικηγόρους μου να υποβάλουν αγωγή και μήνυση εναντίον της εφημερίδας».

Ανακοίνωση για το θέμα εξέδωσε και ο υπουργός Υποδομών Δημήτρης Ρέππας:

«Στο 'Πρώτο Θέμα' και στην πρώτη σελίδα δημοσιεύεται η 'είδηση' πως η εφημερίδα μού χάρισε έναν υπολογιστή τον οποίο δέχθηκα. Κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού ουδέποτε συνέβη. Εξηγούνται τώρα τηλεφωνήματα που είχαν προηγηθεί την τελευταία περίοδο στο υπουργικό γραφείο και στα δύο κτίρια του υπουργείου, όπου σε ανάλογη συζήτηση για τέτοιο θέμα οι γραμματείς έδωσαν σαφή αρνητική και αποστομωτική απάντηση. Για να επιτύχουν τελικά το 'στόχο τους' οι εμπνευστές κατέφυγαν στο βουλευτικό γραφείο μου, που ούτε καν επισκέπτομαι» αναφέρει και προσθέτει:
«Σε σχετική τηλεφωνική κλήση απάντησε επισκέπτης του γραφείου, πολιτικός φίλος που βρέθηκε εκεί και όχι γραμματέας μου. Κι αφού η εφημερίδα απέσπασε αυτήν την απάντηση, την οποία αποδοκιμάζω απολύτως, την χρησιμοποιεί για να τιτλοφορήσει το θέμα έτσι ώστε να δημιουργείται η πεποίθηση πως 'δέχθηκα τον υπολογιστή που μου χάρισαν'. Πράγμα τελείως ανυπόστατο.»
»Απέναντι σε αυτήν τη συστηματική και δόλια προσπάθεια διακωμώδησης και απαξίωσης του πολιτικού κόσμου, της κυβέρνησης και εμού, επιφυλάσσομαι να ασκήσω κάθε νόμιμο δικαίωμά μου.»

Δήλωση έκανε και η υφυπουργός Υγείας Φώφη Γεννηματά: «Θα πρέπει να γνωρίζει το 'Πρώτο Θέμα' ότι δεν δέχομαι 'δωράκια'. Ούτε ήθελα, ούτε έλαβα ποτέ, φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή. Έχουμε Χριστούγεννα και όχι Πρωταπριλιά. Αδυνατώ να εκλάβω αυτό το 'ρεπορτάζ' ως φάρσα και ως εκ τούτου επιφυλάσσομαι για κάθε νόμιμο δικαίωμα μου».

ΠΗΓΗ:Newsroom ΔΟΛ
Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρωνε οι κότες
Φύλαγε τα ρούχα σου, για νάχεις τα μισά

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Τηγανίτες σε καμένη πλάκα.


Θυμόμουν στο χωριό που φτιάχναμε τηγανίτες τα Χριστούγεννα σε πυρωμένη πλάκα στο τζάκι, αφού τα άλλα γλυκά ήταν δυσεύρετα λόγω απόστασης.

Μόλις ο χυλός του αλευριού έπεφτε στην καλά καμένη πλάκα αμέσως σχεδόν ψήνονταν, αφήνοντας στο ενδιάμεσο μικρές τρύπες από τις φυσσαλίδες του νερού που εξατμίζονταν.
Μια κουταλιά ήταν αρκετή για να γεμίσει όλη η πλάκα.
Στο διαδίκτυο βρήκα τις παρακάτω συνταγές:


Τα παλιότερα χρόνια, στην Ήπειρο η προετοιμασία για τις εορταστικές μέρες των Χριστουγέννων, ξεκινούσε από την γιορτή του Αγίου Ανδρέα, όπου οι γυναίκες έβραζαν τα παραδοσιακά μπόλια, καλαμπόκι και άλλα όσπρια.
Την Παραμονή των Χριστουγέννων, οι νοικοκυρές συνήθιζαν να φτιάχνουν τις τηγανίτες στην πλάκα, ένα τοπικό γλύκισμα. Οι τηγανίτες ήταν μελωμένες με ζαχαρόνερο, καρύδια και κανέλα. Όπως λέγεται, συμβόλιζαν τα σπάργανα του Χριστού και γι' αυτό τις έτρωγαν το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων. Μετά, τα παιδιά έβγαιναν στις γειτονιές να πούνε τα κάλαντα.

Αυτή λοιπόν την συνταγή, που την βρήκα στο site της Γιώτης και σας την δίνω πριν τις γιορτές για να την φτιάξετε για τα παιδάκια σας.

ΥΛΙΚΑ:
4 αυγά
200 γρ. γιαούρτι
300 γρ. φέτα
1 κούπα λάδι
6 κούπες Αλεύρι ΓΙΩΤΗΣ για όλες τις χρήσεις
1 κουταλιά της σούπας Μπέικιν πάουντερ ΓΙΩΤΗΣ

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Θρυμματίζετε το τυρί το αναμιγνύετε με το γιαούρτι το λάδι και τα αυγά. Όταν ενωθούν τα υλικά προσθέτετε το Μπέικιν-Πάουντερ ΓΙΩΤΗΣ και λίγο-λίγο το αλεύρι ΓΙΩΤΗΣ. Θα κάνετε μια μαλακιά ζύμη.
Θα βάλετε λάδι να κάψει και με υγρό κουτάλι θα παίρνετε κουταλιές που θα τις βάζετε στο λάδι. Θα τις γυρίζετε πολύ γρήγορα για να μη μαυρίσουν.
Σερβίρονται ζεστές με κόκκινο κρασί.
………………………………………………………………………

Τηγανίτες Χριστουγεννιάτικες

Χρόνος Ετοιμασίας: 0 ώρες & 25 λεπτά Για 10 Άτομα
Χρόνος Ψησίματος: 0 ώρες & 30 λεπτά Νηστίσημο: Όχι

Υλικά
3 Κιλά αλεύρι,
1 κανάτα νερό,
3 Κιλά ζάχαρη,
1 Κιλό καρύδια καθαρισμένα
πορτοκαλόφλουδες,
Ξερός βασιλικός,
Κανέλα

Οδηγίες
Βάζουμε το αλεύρι σε μια σουπιέρα με ελάχιστο αλάτι.
Ρίχνομε το νερό και συγχρόνως ανακατεύουμε. Γίνεται ένα αραιό μείγμα. προσέχουμε να μην σβολιάσει
Ανάβουμε φωτιά με κέδρα ή ξερά ξυλά.
Παίρνουμε μια πλάκα (πέτρα) 40 εκ. χ40 εκ. πάχος 3,5 εκ. περίπου την τοποθετούμε στη φωτιά και την αφήνουμε να καεί .
Αφού καεί η πλάκα (πέτρα) ρίχνουμε λίγη στάχτη και την σκουπίζουμε. Παίρνουμε μια κουτάλα από τη ζύμη και τη ρίχνουμε πάνω στη, πλάκα (πέτρα) την απλώνουμε με ένα καλάμι ξύλινο.
Mόλις ψηθεί από την μια πλευρά, τη γυρνάμε από την άλλη για να ψηθεί. Συνεχίζουμε την ίδια διαδικασία μέχρι] να τελειώσει το μείγμα.
Μετά παίρνουμε τη ζάχαρη, τη βάζουμε σε μια κατσαρόλα με τρία δάχτυλα νερό. Στο σιρόπι , αφού δέσει, μπορούμε να προσθέσουμε πορτοκαλόφλουδες, ξερό βασιλικό ή κανέλα.
Στρώνουμε ένα ταψί με λίγα τριμμένα καρύδια, από πάνω βάζουμε μια σειρά τηγανίτες, ξαναστρώνουμε καρύδια και από πάνω τηγανίτες. Αυτό γίνετε μέχρι να τελειώσουν οι τηγανίτες. Κατόπιν τις κόβουμε με το μαχαίρι τετραγωνάκια.
Τέλος ρίχνουμε στο ταψί το καυτό σιρόπι και τις αφήνουμε να κρυώσουν.
………………………………………………………………………..

Τηγανίτες Γιαννιώτικες σε καμένη πλάκα.
ΥΛΙΚΑ-ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ ΥΛΙΚΩΝ
- αλεύρι- νερό- λίγο αλάτι- καρύδια- ζάχαρη
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το ανακατεύουμε με λίγο αλάτι.
Το βάζουμε σε μια λίμπα (μεταλλική λεκανίτσα) και προσθέτουμε σιγά-σιγά χλιαρό νερό.
Χτυπάμε πολύ καλά το μίγμα με ένα πιρούνι μέχρι να γίνει κουρκούτι πηχτό.
Ανάβουμε φωτιά και πάνω στην πυροστιά τοποθετούμε μια καθαρή μαυρόπλακα.
Αφού κάψει η πλάκα, με μια μεγάλη κουτάλα ρίχνουμε μίγμα.
Οταν ψηθεί η τηγανίτα από τη μια πλευρά, τη γυρίζουμε και από την άλλη πλευρά για να ψηθεί.
Καθαρίζουμε καρύδια και στο πέτρινο γουδί τα τρίβουμε (στουμπάμε).
Βάζουμε τις τηγανίτες σε σινί (στρογγυλό χάλκινο ταψί) και ανάμεσα σε κάθε στρώση ρίχνουμε αρκετά τριμμένα καρύδια.
Μετά σε μια κατσαρόλα βράζουμε τη ζάχαρη με νερό μέχρι να γίνει ένα πολύ αραιό σιρόπι με το οποίο περιλούομε τις τηγανίτες.
*Οι τηγανίτες γίνονται την παραμονή των Χριστουγέννων και τρώγονται την ημέρα των Χριστουγέννων το πρωί.
……………………………………………………………………………………………………………………..

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Δεν έπρεπε λέει να φορέσει μαύρα μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη, οι νεκροί ανήκουν στο κόμμα.


Είναι συγκλονιστική η περιγραφή της υπαγορευμένης από την ηγεσία του ΚΚΕ απομόνωσής της στη φυλακή- μιας τιμωρίας που κράτησε τρία χρόνια επειδή σήκωσε κεφάλι υπέρ του Πλουμπίδη, επιμένοντας ότι δεν ήταν προβοκάτορας. Η Παππά κατονομάζει ειδικά τη Ρούλα Κουκούλου, σύζυγο του Ζαχαριάδη, και την Αύρα Παρτσαλίδου, όμως δεν ήταν μόνον εκείνες οι θύτες της.

«Οι συντρόφισσες τής έκαναν τη ζωή μαρτύριο ακόμα και επειδή φόρεσε μαύρα μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη», τονίζει ο γιος του ζευγαριού Νίκος.

«Βλέπετε, βασική αρχή του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν ότι οι νεκροί ανήκουν στο Κόμμα, άρα οι χήρες πρέπει να πανηγυρίζουν που οι άντρες τους έγιναν μάρτυρες!».
Την ίδια περίπου εποχή, ο Άρης Αλεξάνδρου, εξόριστος στη Γυάρο, βιώνει ανάλογες εμπειρίες επειδή αμφισβήτησε αυτό το «όπλο παρά πόδας» που ζητούσε ο Ζαχαριάδης από τους κομμουνιστές μετά την ήττα τους στον Εμφύλιο. Σε όλη τη διάρκεια τής εκεί παραμονής του (1953-58) ζει μόνο τη νύχτα, μελετώντας την ισπανική και τη γερμανική γλώσσα και γράφοντας ποιήματα, σημειώνει η γυναίκα του Καίτη Δρόσου (βλ. Τροχιές σε διασταύρωση, Άγρα). «Την ημέρα, κουκουλωμένος με μια κουβέρτα, κάνει πως κοιμάται διότι δεν του μιλάει κανείς. Κανείς από τους συγκρατούμενούς του, ογδόντα τον αριθμό, σ΄ ένα θάλαμο χωρίς προαυλισμό.
Δεν τον θεωρούν δικό τους...». Όταν περάσουν τα πέτρινα χρόνια, ο Αλεξάνδρου θα γράψει το κορυφαίο μυθιστόρημα για εκείνη την εποχή, το «Κιβώτιο», και η Έλλη Παππά, απ΄ τη μεριά της, θα βουτήξει στη μαχητική αρθρογραφία και στα φιλοσοφικο-πολιτικά μελετήματα. Στα 73 της ωστόσο, το 1993, θα αποφασίσει να μιλήσει για τα στραβά του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, με τον όρο η μαρτυρία της να δημοσιοποιηθεί μετά τον θάνατό της. Έτσι, στα κείμενά της, που θα εκδοθούν την άνοιξη από το Μουσείο Μπενάκη, θα διαβάσουμε μια από τα μέσα καταγγελία των σταλινικών μεθόδων του ΚΚΕ. Θα δούμε τις ποινές, τις αντιπαλότητες, τις εχθρότητες, τις εμπάθειες και τα χρόνια μίση που αντιμετώπιζαν όσοι αγωνιστές συγκρούονταν με την κομματική γραμμή· θα βρούμε, καθώς λέει ο γιος της, τη λέξη «δήμιοι» για τα πρωτοπαλίκαρα του Ζαχαριάδη, Βλαντά και Γούσια, και τη λέξη «χαφιές» για τον Νικόλα Βαβούδη, χειριστή του ασυρμάτου στο παράνομο κλιμάκιο της Αθήνας, ο οποίος αυτοκτονεί στην κρύπτη του το 1951. Ανέκδοτο υλικό. Η Έλλη Παππά άφησε πίσω της πεθαίνοντας και άλλο ανέκδοτο υλικό (άρθρα της, αρχεία στο ΕΛΙΑ, έγγραφα για τις δίκες Μπελογιάννη, Πλουμπίδη στα ΑΣΚΙ κ.ο.κ.), αλλά τούτες εδώ οι τοποθετήσεις της έχουν ειδικό βάρος καθώς εστιάζουν στη σύγκρουση ατομικής συνείδησης και κομματικότητας. Μιλάνε για ένα γοητευτικό και με ευρεία λαϊκή συμμετοχή κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο ναι μεν στην Κατοχή λειτουργεί δημιουργικά εντός του ΕΑΜικού πλαισίου, όμως μετά την Απελευθέρωση και κατά τον Εμφύλιο χάνει το όραμά του επειδή περνά στα χέρια στελεχών που στριμώχνουν τους στόχους του στα όρια της κομματικής συνέπειας.
Η Παππά δεν απαξιώνει την ιδιότητα του κομμουνιστή ούτε αποκηρύσσει το ΚΚΕ, αλλά αναζητά τις μαρξιστικές βάσεις του κινήματος και την εξυγίανσή του ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί σε συνθήκες νομιμότητας.
Καταλύτης γι΄ αυτόν τον προβληματισμό της υπήρξαν φυσικά οι δύο εκτελέσεις του Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη, που έφεραν στην επιφάνεια την παθολογία του κομματικού μηχανισμού σε μια εποχή μάλιστα, ανασύνταξης και σκλήρυνσης των ιδεολογικών- πολιτικών εχθρών του ΚΚΕ.
Ειδικότερα, η Παππά επιμένει στην ηθική- πολιτική αποκατάσταση του Πλουμπίδη ο οποίος θυσιάστηκε στο πλαίσιο εσωκομματικών ερίδων, επειδή ο Ζαχαριάδης φοβόταν πως δεν θα μπορούσε να τον ελέγχει από την υπερορία. Και επίσης υπαινίσσεται ότι το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα θα ήταν αποτελεσματικότερο αν οι Πλουμπίδης- Μπελογιάννης αφήνονταν ελεύθεροι να αναδιοργανώσουν τις κομματικές δυνάμεις καθώς και την εκπροσώπηση της Αριστεράς μέσα από μια πολιτική ανοιχτών συμμαχιών (που θα επέτρεπε σ΄ αυτόν τον κόσμο των καταδιωκόμενων «λίγη νομιμότητα, για να αναπνεύσουμε, να κινηθούμε», όπως έλεγε ο Πλουμπίδης).
Από εκεί και πέρα, ενταγμένη σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, η «πολιτική διαθήκη» της Έλλης Παππά μαζί και με τα «Γράμματα από τη φυλακή» 1953-54 του Νίκου Πλουμπίδη θα συμβάλουν στη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης ανάλυσης για την πορεία της ελληνικής Αριστεράς από τον Εμφύλιο κι ύστερα. Εννοείται ότι είναι απαραίτητο να συνεξετασθούν τα σχετικά (κλειστά) αρχεία του Περισσού, καθώς και τα (ανοιχτά πλέον) σοβιετικά αρχεία...


ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ (1920-2009) Μαχητική προσωπικότητα της Αριστεράς, μικρή αδελφή της συγγραφέως Διδώς Σωτηρίου, οργανώνεται στο κομμουνιστικό κίνημα στη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας, συμμετέχει ενεργά στην Αντίσταση, και, μέσα από τις παράνομες οργανώσεις πόλης, στον Εμφύλιο.
Η Ασφάλεια την συλλαμβάνει το 1950- όπως και τον σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη- και παραμένει στη φυλακή ώς το 1963. Εκεί (στις Φυλακές Αβέρωφ) γεννάει και τον γιο τους Νίκο (1951), τον οποίο μεγαλώνει η αδελφή της. Εκεί βιώνει και την κομματική απομόνωση επειδή τάχθηκε υπέρ του Νίκου Πλουμπίδη. Η απριλιανή δικτατορία την στέλνει στη Γυάρο απ΄ όπου απολύεται για λόγους υγείας, και τότε αφοσιώνεται στη δημοσιογραφία και στα δοκίμια- μελέτες που γράφει για «την κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις». Πίστεψε στο εγχείρημα του ενιαίου Συνασπισμού, αλλά ώς το τέλος ασκούσε κριτική στο σταλινικό πνεύμα των κομματικών φορέων. Το 1993 και το 1996, αντίστοιχα, καταθέτει στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη δυο φακέλους με την πολιτική μαρτυρία της για την «Υπόθεση Πλουμπίδη» και για τα «μαρτύριά» της κατά τα χρόνια του σταλινισμού στο ΚΚΕ.

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ (1903-1973): Προσωπικότητα ισχυρή και αντιφατική, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ από το 1931, κρατούμενος στο Νταχάου στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, είναι ο παντοδύναμος ηγέτης του κομμουνιστικού κινήματος στον Εμφύλιο Πόλεμο. Μετά την ήττα, καταφεύγει στις Λαϊκές Δημοκρατίες και στην ΕΣΣΔ απ΄ όπου καθοδηγεί με αυταρχικές μεθόδους τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ στην Ελλάδα, τσακίζοντας τους εσωκομματικούς ιδεολογικούς και πολιτικούς διαφωνούντες. Το 1956, με την αποσταλινοποίηση που εισηγείται ο Χρουστσώφ, καθαιρείται και το 1957 διαγράφεται από το Κόμμα. Πεθαίνει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες το 1973, εξόριστος στη Σιβηρία.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ (1915-1952): O «Άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Χαρισματικός επίτροπος (καθοδηγητής) του Δημοκρατικού Στρατού στην Πελοπόννησο και τελικά στον Γράμμο, φθάνει στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1950 για να επανενεργοποιήσει τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ σε συνεργασία με τον Νίκο Πλουμπίδη. Γνωρίζεται με την Έλλη Ιωαννίδη- Παππά, μέλος κι αυτή του μηχανισμού, και συνδέεται ερωτικά μαζί της. Τον Δεκέμβριο του 1950 συλλαμβάνεται (όπως κι εκείνη) με την κατηγορία της κατασκοπείας και της κομμουνιστικής δραστηριότητας. Και στις 30 Μαρτίου του 1952- επί φιλελεύθερης κυβέρνησης Πλαστήρα και παρά τη διεθνή κατακραυγή- εκτελείται (με τους Μπάτση, Καλούμενο, Αργυριάδη).
Το 2010 θα επανακυκλοφορήσουν από την Άγρα τα βιβλία του «Οι πρώτες μακρυνές ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα».

ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ (1902-1954): O «Κόκκινος δάσκαλος». Μέλος του ΚΚΕ από το 1926, είναι από το 1947 επικεφαλής στις κομματικές οργανώσεις της Αθήνας. Με τη σύλληψη του Ν. Μπελογιάννη, προσφέρεται να κρατηθεί στη θέση του ως ο πραγματικός καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, με την προϋπόθεση να μην οδηγηθεί στο απόσπασμα ο Μπελογιάννης.
Η ενέργειά του αυτή προκαλεί την αντίδραση της ζαχαριαδικής ηγεσίας, η οποία βρίσκει την ευκαιρία να τον συκοφαντήσει ως συνεργάτη της Ασφάλειας και των Αμερικανών. Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο του 1952, συλλαμβάνεται κι αυτός. Θα εκτελεστεί τον Αύγουστο του 1954, επί συντηρητικής κυβέρνησης Παπάγου, ως κατάσκοπος, ενώ η ηγεσία του κόμματός του θα συνεχίσει να τον αποκηρύσσει καταγγέλλοντάς τον ως χαφιέ και προδότη που έχει... φυγαδευτεί στις ΗΠΑ! Το 1958, η 9η Ολομέλεια του ΚΚΕ θα αποφασίσει την αποκατάσταση της μνήμης του, ωστόσο το ηθικό- κομματικό- πολιτικό πρόβλημα
«Ν. Πλουμπίδης» παραμένει ακόμα άλυτο.
Ο φάκελός του στην Ασφάλεια δεν αποτεφρώθηκε και έχει πάχος 120 εκατοστά. Όμως δεν τον ανοίγουν.


Απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη οι λύκοι ΑΓΚΑΛΙΑ με τα ΣΚΥΛΙΑ

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Ελιξήριο από αγριοτριανταφυλλιές.



Μερικά χιλιόμετρα νοτίως του Σαντιάγο, πρωτεύουσα της Χιλής, ξεχωρίζει ένα εργοστάσιο όπου γίνεται η επεξεργασία ενός σχεδόν μαγικού υλικού για τη φροντίδα του δέρματος: του λαδιού από σπόρους αγριοτριανταφυλλιάς Rosa Μosqueta. Πλέον, η Φύση γίνεται το πιο ισχυρό οπλοστάσιο απέναντι στη γήρανση.

Το Rosa Μosqueta είναι τα βασικό συστατικό της σειράς Βarefoot Βotanicals΄ Rosa Fina, που υπόσχεται ανανέωση του δέρματος και καταπολέμηση των ρυτίδων, των ουλών και της κοκκινίλας. «Η Χιλή είναι μια από τις βασικές παραγωγούς χώρες εκχυλίσματος αγριοτριανταφυλλιάς μετά τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και το Περού. Οι συγκεκριμένες αγριοτριανταφυλλιές φυτρώνουν ψηλά στις Άνδεις, εκεί όπου υπάρχουν χαμηλές θερμοκρασίες», λέει ο υπεύθυνος για τις εξαγωγές της εταιρείας Βarefoot Βotanicals Εντουάρντα Πάρα. Τα ροδόμηλα από τις άγριες τριανταφυλλιές συλλέγονται κάθε τρεις μήνες και διατηρούνται χωρίς συντηρητικά δεκαοκτώ μήνες.
Το έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους χρησιμοποιείται στην κοσμετολογία ως αντιοξειδωτικό. «Ανά τρεις μήνες παράγουμε δύο τόνους από κάθε είδος: επεξεργασμένο έλαιο, φυσικό από σπόρους αγριοτριανταφυλλιάς και βιολογικό», εξηγεί ο Πάρα. «Η τιμή του βιολογικού είναι μεγαλύτερη και υπάρχει αυξημένη ζήτηση. Στα εργαστήρια διατίθενται σειρές από φιαλίδια με έλαια που προέρχονται από τους σπόρους. Κάθε σπόρος περιέχει 7% έλαιο.
Τα φυσικά και βιολογικά έλαια τα επεξεργάζονται δύο φορές και παρακολουθούμε καθώς οι σπόροι φορτώνονται στη μηχανή πριν πιεστούν.
Η φλούδα τους χρησιμοποιείται στην παρασκευή τσαγιού».

Φυσικό φάρμακο
Οι ιδρυτές της Βarefoot Βotanicals Τζόναθαν Στάλικ και Χίλερι Ντόριαν οδηγήθηκαν στη Rosa Μosqueta ως ομοιοπαθητικοί καθώς είχαν ακούσει ότι οι Ινδιάνοι Μαπούτσε στις Άνδεις το χρησιμοποιούσαν επί αιώνες.
Είχαν συναντηθεί πριν από 20 χρόνια στο Κολέγιο Ομοιοπαθητικής του Λονδίνου. Αναζητώντας στα φαρμακεία ένα φυ σικό φάρμακο για την κόρη του Ντόριαν που είχε κολλήσει ψείρες στο σχολείο, διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε τίποτε ανάλογο και αποφάσισαν να φτιάξουν μια κρέμα που καταπολεμά τις ψείρες από φυσικά υλικά.
Αυτό ήταν το έναυσμα για να ιδρύσουν την εταιρεία τους πριν από 12 χρόνια.
Ο Στάλικ εξηγεί ότι η Βarefoot Βotanicals στηρίζεται σε τρεις αρχές:
«Να έχουμε 100% φυσική προσέγγιση, να είμαστε αποτελεσματικοί στην αντιμετώπιση του εκζέματος και της ψωρίασης και να διαθέτουμε υψηλή ποιότητα υφής και αρώματος. Πολλές μάρκες με φυσικά προϊόντα σού δίνουν την εντύπωση ότι είναι δεύτερης κατηγορίας. Θέλουμε προϊόντα που να μπορούν να είναι ανταγωνιστικά απέναντι στις διασημότερες μάρκες».
Αλλά πώς αισθάνονται για το γεγονός ότι ένα φυσικό εκχύλισμα μεταφέρεται από τόσο μακριά, από τη Χιλή στη Βρετανία; «Η αλήθεια είναι ότι το αποτύπωμα του άνθρακα που δημιουργούμε είναι μεγάλο, αλλά τουλάχιστον βοηθούμε τις κοινότητες των αυτοχθόνων, οπότε υπάρχει μια ισορροπία», εξηγεί.

Λιπαρά οξέα
Το επιστημονικό όνομα της Rosa Μarqueta είναι Rosa Αffinis Rubiginosa και περιέχει υψηλά επίπεδα λιπαρών οξέων που θεωρούνται ωφέλιμα για την υγεία των κυττάρων και του δέρματος. Περιέχει επίσης τρετινοΐνη (ρετινοϊκό οξύ), που είναι πηγή της βιταμίνης Α, η οποία θεωρείται ότι διεγείρει το κολλαγόνο, ανανεώνει τους ιστούς του δέρματος, απαλύνει τις ρυτίδες και ηρεμεί το εκτεθειμένο στον ήλιο δέρμα. Υπάρχουν αρκετές έρευνες που επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα του εκχυλίσματος Rosa Μosqueta.

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Βότανα για τόνωση και για χαλάρωση.

ΠΗΓΗ: Τα ΝΕΑ




Στίχοι: Κώστας Βίρβος Ο Θεσσαλικός Κύκλος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μαρκόπουλος

Ο πάτερ Γυμνάσιος
καλόγερος άξιος
επούλαγε βότανα
για κάθε αρρώστια
μα ήξερε κι έλεγε
όλα τα ξόρκια.

"Εμπλαστρα πάρτε από μένα
ευλογημένα και φτηνά,
ένα κοτόπουλο το ένα
ή φρέσκα αυγά σημερινά
μα επειδής εγώ νηστεύω,
τα θέλω Σαρακοστιανά".

Ο πάτερ Γυμνάσιος
καλόγερος άξιος
και φάρμακα έδινε
γι αυτές που ήταν στείρες
μονάχα που στοίχιζαν
δυο κίτρινες λίρες.

Ο εμφύλιος ξεκίνησε το 1947, όπως λέει η αριστερά, ή το 1943; - με αφορμή την ταινία: Ψυχή Βαθιά.

Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα σε ιστορικούς και κοινωνία
Εμφύλιος για τον... Εμφύλιο
Γράφει ο Μανώλης Πιμπλής
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009 στην εφημερίδα «Τα Νέα».

ΕΞΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ
ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΓΙΑΣΕΙ, Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΟΜΩΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ
ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ
ΖΩΗΡΗ. Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ
«ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ», ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ,
ΣΕ ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ, ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ
Το θέμα των δύο αδελφών που σχεδόν από τύχη βρίσκονται να μάχονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, παρόλο που για αρκετούς ιστορικούς είναι είτε τετριμμένο είτε και περιθωριακό, αποτελεί μία στροφή στη μικροϊστορία, η οποία, φαίνεται, είναι της μόδας αυτή την εποχή. Ταυτόχρονα, τα μεγάλα ερωτήματα διχάζουν. Ποιος φταίει για τον Εμφύλιο, αν ο ο Εμφύλιος ξεκίνησε το 1947, όπως λέει η Αριστερά, ή το 1943, όπως υποστηρίζουν άλλες πλευρές, ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος των ξένων δυνάμεων, ακόμα και το αν οι συνεργάτες των Γερμανών «οφείλουν τη δράση τους στον κομμουνισμό», όπως διατείνονται κάποιοι, ή ποια έκταση έλαβε εντέλει το φαινόμενο του δοσιλογισμού. Επίσης, πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος μεμονομένων προσώπων, λ.χ. του Νίκου Ζαχαριάδη. Υπάρχουν σχολές σκέψης που αποκαλούνται αναθεωρητικές, άλλες που αυτοαποκαλούνται μετααναθεωρητικές, απόψεις «αριστερές», «δεξιές» και ενδιάμεσες. Γεγονός είναι ένα: τα τελευταία είκοσι χρόνια το τοπίο στην ιστοριογραφία του Εμφυλίου έχει αλλάξει ριζικά. Και η συζήτηση, με συχνά αθώες αποχρώσεις που όμως κρύβουν βαθιές ιδεολογικές διαφορές, είναι πιο ζωντανή, ίσως και πιο δημιουργική από ποτέ.

Σύγκρουση δύο κόσμων
«Η ιστορία του Εμφυλίου σήμερα, πράγματι, διαβάζεται διαφορετικά», λέει στο «Βιβλιοδρόμιο» ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αντώνης Λιάκος. «Αλλά θα πρέπει να ορίσουμε τι περιλαμβάνουμε στον όρο "Εμφύλιος Πόλεμος". Υπάρχουν δύο αντιλήψεις. Σύμφωνα με την πρώτη, η Κατοχή είναι τριπλό γεγονός: αντίσταση αλλά και εξέγερση κατά των κοινωνικών δομών και εμφύλιος πόλεμος. Οπότε ο Εμφύλιος αρχίζει το 1943 και τελειώνει το 1949 με διάφορες φάσεις. Σύμφωνα με τη δεύτερη, ο Εμφύλιος αρχίζει το 1947 και τελειώνει το 1949.
Είναι άποψη μάλλον παρωχημένη. Βλέπει τα πράγματα από την κορυφή, ως μία στρατιωτική σύγκρουση και όχι ως κοινωνικό γεγονός.
Η εθνική συμφιλίωση της Μεταπολίτευσης αγιοποίησε την Αντίσταση και δαιμονοποίησε τον Εμφύλιο.
Σήμερα βλέπουμε την ιστορία περισσότερο διαφοροποιημένα, μέσα από τις τοπικές συγκρούσεις.
Το 1943-44 εμφύλιες συγκρούσεις διεξήχθησαν και στις πόλεις με τη μορφή τρομοκρατίας ή ακήρυκτου πολέμου.
Αλλά στην περίοδο 1947-1949 οι πόλεις ήταν απούσες. Οι συγκρούσεις περιορίστηκαν στην ύπαιθρο, κυρίως στον κεντρικό ορεινό όγκο της χώρας και στη Βόρεια Ελλάδα, όπου έγιναν και βίαιες στρατολογήσεις ανάμεσα στον πληθυσμό. Αρκεί όμως να μη χάνουμε από τα μάτια μας ότι υπήρξε ένα κεντρικό διακύβευμα, μια σύγκρουση δύο κόσμων που υπερέβαινε τα όρια της Ελλάδας...».

Ο πολιτικός επιστήμονας (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) Νίκος Μαραντζίδης, που μαζί με τον Στάθη Καλύβα διεκδίκησαν το ρόλο του εκφραστή ενός «νέου κύματος» στην ιστοριογραφία του ΄40- αλλά και που κατηγορήθηκαν γι΄ αυτό-, θεωρει ότι υπάρχουν θέματα που παραμένουν ταμπού. «Υπάρχει διάχυση της βίας από όλες τις πλευρές σε όλη τη δεκαετία. Η έρευνα δείχνει ότι η σύγκρουση υπήρξε ανελέητη.
Η δυσκολία έγκειται στο να αντιληφθούμε την πολυπλοκότητα που έχει διαστάσεις διεθνείς, εσωτερικές και στενά τοπικές», αναφέρει. «Είδα βουλευτή, βγαίνοντας από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη, να μιλά για "μάθημα Ιστορίας".
Το βρήκα διασκεδαστικό αλλά και προβληματικό. Ο κίνδυνος, σε μια κοινωνία που διατείνεται ότι μαθαίνει Ιστορία από μια ταινία, είναι οι τρομακτικές σχηματοποιήσεις, συνήθως στη λογική τού "να ενώσουμε και να μη διχάσουμε", λες και κινδυνεύει η δημοκρατία αν διχαστείς σε ένα θέμα», λέει. «Ο δοσιλογισμός», συμπληρώνει, «είναι λ.χ. ένα παράδειγμα θέματος που σοκάρει.
Ο αριθμός των συνεργατών είναι τόσο μεγάλος που ενδεχομένως υπερβαίνει τον αριθμό των αντιστασιακών. Η ιστορική επιστήμη το αντιλαμβάνεται, η κοινωνία δεν θέλει να το αποδεχθεί».

Η λεγόμενη «εξίσωση μαύρης και κόκκινης βίας», «δεν έχει πια νόημα ούτε ως ερώτημα», κατά τον Αντώνη Λιάκο, ο οποίος ωστόσο διευκρινίζει: «Υπάρχει μια τάση απενοχοποίησης των συνεργατών των Γερμανών.
Ο πυρήνας του αναθεωρητισμού διεθνώς απενοχοποιεί τον ναζισμό βλέποντάς τον ως αντίδραση στον κομμουνισμό. Το ελληνικό αντίστοιχο είναι ότι οι συνεργάτες των Γερμανών οφείλουν τη δράση τους στην απειλή των κομμουνιστών.
Η αμυντική αριστερή αντίληψη βλέπει προδότες και πατριώτες. Σήμερα δεν έχει νόημα ούτε να καταδικάσουμε ούτε να απολογηθούμε. Ζούμε σε μια άλλη εποχή, με άλλα διακυβεύματα».

Και ταυτόχρονα, δεν διστάζει να μιλήσει για εμφάνιση «μιας αναθεωρητικής τάσης που ενώ διαφημίζει μια νέα ματιά, επιστρέφει στην παλιά ψυχροπολεμική ερμηνεία, και ακόμη διακρίνεται για ατόφιο εμπειρισμό και μια κάποια προχειρότητα, ακόμη και λαθροχειρία, στην έρευνα και στις δημοσιεύσεις της». Ταυτόχρονα όμως ασκεί κριτική και στην «αποστεωμένη», όπως λέει, «αντίδραση μερίδας της Αριστεράς, που βλέπει τον Εμφύλιο με τα γυαλιά μιας ιστορίας που κινείται μόνο με αποφάσεις από τα πάνω, που περιορίζει τον Εμφύλιο στα 1947-1949 ενώ την Κατοχή την βλέπει αποκλειστικά ως αντίσταση, χωρίς χαρακτήρα αμφισβήτησης των κοινωνικών δομών, χωρίς ενδελεχή κοινωνική σύγκρουση».

Υπάρχουν πάντως και σημεία σύγκλισης. «Μία από τις πλέον τραγικές διαστάσεις του Εμφυλίου είναι οι μετακινήσεις παιδιών», λέει ο Νίκος Μαραντζίδης. «Η αμφίπλευρη χρησιμοποίησή τους σε ένα παιχνίδι στρατηγικής. Μόνο στη δεύτερη φάση, στο εξωτερικό και στις παιδουπόλεις, αντιμετωπίζονται τα παιδιά με όρους ανθρωπιστικούς. Αλλά στην πρώτη, προτεραιότητα όλων ήταν να μη δώσουν πάτημα στον αντίπαλο».

«Η έννοια του παιδομαζώματος, είχε στοιχειώσει», λέει ο Αντώνης Λιάκος.
«Τώρα μιλάμε για μεταφορές παιδιών και από τους μεν και από τους δε. Περιγράφουμε επίσης μία περισσότερο σωματοποιημένη παρά ιδεολογικοποιημένη ιστορία, εστιάζοντας στην πείνα και τις κακουχίες που πέρασαν ένοπλοι, έγκλειστοι, αλλά και γενικότερα οι πληθυσμοί. Αλλά αν χάσουμε τη ματιά από τη συνολική σύγκρουση δεν καταλαβαίνουμε γιατί έγιναν όλα αυτά.
Aν χάσουμε τη μικροϊστορία δεν βλέπουμε την εμπειρία των απλών ανθρώπων».

«Υπάρχει ένα είδος απόστασης ανάμεσα στην επιστημονική έρευνα και αυτό που θα λέγαμε δημόσια ιστορία και συλλογική αντίληψη για τον Εμφύλιο, όπως αποτυπώνεται στα Μedia (τηλεοπτικές παρουσιάσεις, κινηματογράφος κ.λ.π.)», συμπληρώνει ο Νίκος Μαραντζίδης. «Σε επίπεδο επιστήμης, τα τελευταία 20 χρόνια υπάρχει εμβάθυνση και πολυπλοκότερη ανάγνωση της δεκαετίας του ΄40 γιατί και νέα εργαλεία και νέες οπτικές έχουμε: σημειώνω τη μελέτη κοινωνικών υποκειμένων όπως οι γυναίκες και οι μειονότητες»
.
Χρονολόγιο

Τα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα του Εμφυλίου διαδέχονται τα μεν τα δε από το 1946. Βαφειάδης και Τσακαλώτος ηγούνται του Δημοκρατικού και του Κυβερνητικού Στρατού αντίστοιχα. Ο Δημοκρατικός Στρατός έχει μπει σε Δεσκάτη, Νάουσα, Σπάρτη, Αράχοβα, Δομοκό, Καρδίτσα, Καρπενήσι κ.α. Βασικοί σταθμοί στο πολιτικό σκηνικό οι παρακάτω:

1946
1 Σεπ: Δημοψήφισμα για το πολιτειακό με αποχή του ΚΚΕ και με αποτέλεσμα 68% υπέρ της μοναρχίας. Το ΕΑΜ το χαρακτηρίζει άκυρο.
28 Σεπ: Επιστροφή του βασιλιά Γεωργίου.
26 Οκτ: Ιδρύεται το Γενικό Αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) στην Τσούκα Αντιχασίων. Ο Μάρκος Βαφειάδης αναλαμβάνει την αρχηγία.

1947
19 Φεβ: Αποφασίζεται η ίδρυση του στρατοπέδου της Μακρονήσου.
12 Μαρ: Δόγμα Τρούμαν: οι ΗΠΑ προσφέρουν οικονομική βοήθεια σε Ελλάδα και Τουρκία για την αντιμετώπιση των κομμουνιστικών δυνάμεων. 20/6: Υπογραφή ελληνοαμερικανικής συμφωνίας για τους όρους της αμερικανικής βοήθειας.
24 Δεκ: Σχηματίζεται η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, με πρωθυπουργό και υπουργό Στρατιωτικών τον Μάρκο Βαφειάδη.
27 Δεκ: Σύμφωνα με τον αναγκαστικό Νόμο 509, το ΚΚΕ τίθεται εκτός νόμου.

1948
29Φεβ- 1Μαρ: Μεγάλος αριθμός νεκρών στρατιωτών στη Μακρόνησο.
20 Απρ: Εξαγγέλλεται η χορήγηση 106 εκατομμυρίων δολαρίων στην Ελλάδα από το Σχέδιο Μάρσαλ.
16 Μαϊου: Δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ, ο οποίος σκόπευε να έλθει σε επαφή με την ηγεσία του ΔΣΕ.
30 Μαϊου: Ο Μ. Βαφειάδης προτείνει ανακωχή.
28 Οκτ: Ο στρατηγός Τσακαλώτος και ο στρατηγός Βαν Φλιτ φθάνουν στη Φλώρινα.

1949
20 Ιαν: Ο Αλέξανδρος Παπάγος γίνεται αρχιστράτηγος.
30 Ιουν: Ορκίζεται η κυβέρνηση Αλέξ. Διομήδη.
10 Ιουλ: Ο Τίτο ανακοινώνει το κλείσιμο των ελληνογιουγκοσλαβικών συνόρων.
9-15 Αυγούστου: Μάχη στο Βίτσι. 23-30/8: Μάχη του Γράμμου. 15/9: Αναγγέλλεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό Ελεύθερη Ελλάδα η λήξη των εχθροπραξιών.
● Το χρονολόγιο αυτό βασίζεται σε ένα αναλυτικότερο δημοσιευμένο στην Ιστορία του Νέου Ελληνισμού τ.8, σελ. 235, Άρθρο Γιώργου Μαργαρίτη.

……………………………………….
Ως «μάλλον δογματική ταξινομία» θεωρεί ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος, ομότιμος διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, την άποψη ενός Εμφυλίου που «ξεκινάει το 1943 και να ολοκληρώνεται το 1949 (Στ. Καλύβας και άλλοι)». Παραμένει στην ταξινομία των μεγάλων πολιτικών τομών: «αντίσταση, εθνική απελευθέρωση (φθινόπωρο ΄44), Δεκεμβριανά (1944), ένοπλη αντι-ΕΑΜική βία της Δεξιάς (1945-1946), ένοπλη λαϊκή άμυνα κατά της αντι-ΕΑΜικής βίας που υιοθετείται από το ΚΚΕ και ολοκληρώνεται με τη μορφή του Εμφυλίου Πολέμου (1947-1949)».
Ταυτόχρονα αποδέχεται «την τομή του 1943 (πρόταση Καλύβα) ως απαρχή εμφυλιοπολεμικών ενεργειών», και μιλάει για «μια εκδοχή ριζοσπαστισμού που έχει αποσιωπηθεί, ή υποτιμηθεί, από την μεταγενέστερη αναγνώριση της αντίστασης ως «εθνικής».
Αντίθετα, λέει, «ο Εμφύλιος της περιόδου 1947-1949 δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την αντι-ΕΑΜική βία της Δεξιάς (1945-1946) η οποία δημιουργεί το εκρηκτικό υπόβαθρο της κατοπινής αναμέτρησης».
Σε αυτό το πνεύμα προτείνει μια «αναθεώρηση της αναθεώρησης»: «Φαίνεται ότι ο πραγματικός Εμφύλιος ξεκινάει μέσα στην ΕΑΜική Αντίσταση και φθάνει ως την Απελευθέρωση ή, έστω, ώς τη Συμφωνία της Βάρκιζας, αλλά αυτό που χτίζεται πάνω στη δεξιά τρομοκρατία της περιόδου 1945-1946, χωρίς να πάψει να έχει τα κλασικά κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά ενός Εμφυλίου Πολέμου, έχει καθαρά πια τα σημάδια της κομμουνιστικής υιοθέτησης των κατατρεγμένων που εξελίσσεται σε εξέγερση όπως αυτή διδασκόταν στις σχολές της Μόσχας στον Μεσοπόλεμο, όταν φοιτούσε εκεί ο ανανεωμένος τώρα αρχηγός του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης.
Η ιδεολογική και τεχνική προετοιμασία και η καθήλωσή του σε επαναστατικά πρότυπα του Μεσοπολέμου, αφού η δικτατορία του Μεταξά και το Νταχάου του στέρησαν τη δυνατότητα συμμετοχής στην κοινωνική αλλαγή, στην κοσμογονία καλύτερα, του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν πρέπει να ήταν άσχετες με τις επιλογές του σε κρίσιμα στρατηγικά σημεία της πορείας του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. ΕΑΜική αντίσταση λοιπόν απόντος, Εμφύλιος Πόλεμος παρόντος, και υπό την ηγεσία μάλιστα του Νίκου Ζαχαριάδη.

«Ταξική επανάσταση»
»Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς, με όσες επιφυλάξεις απαιτούνται σε παρόμοιες περιπτώσεις, ότι από κοινωνική άποψη έχουμε περισσότερο "Εμφύλιο Πόλεμο" στη διάρκεια της ΕΑΜικής Αντίστασης, παρά σε αυτό που αργότερα, μέσα σε άλλες πολιτικές συμβατικότητες και συμβιβασμούς, ονομάστηκε Εμφύλιος Πόλεμος. Άλλωστε, σε συνθήκες ενός παγκόσμιου αντιναζιστικού κινήματος που νομιμοποιούσε και ενίοτε προκαλούσε τον λαϊκό ριζοσπαστισμό, η ΕΑΜική Αντίσταση ήταν περισσότερο εκτεθειμένη σε βολονταριστικές ακρότητες από ό,τι η δομημένη επανάσταση του 1947-1949 που την καθοδηγούσε το ίδιο το κόμμα με επικεφαλής τον ηγέτη του και το σύνολο των στελεχών του.
Στα χρόνια 1947-1949 διεξάγεται μια "ταξική επανάσταση" την οποία εκαλείτο να φέρει εις πέρας ένας "τακτικά" οργανωμένος στρατός (Δ.Σ.) που πολεμούσε εναντίον ενός άλλου στρατού (Ε.Σ.), ισοτίμως, τουλάχιστον στις φαντασιώσεις του μεγάλου αρχηγού. Από κάποια άποψη, ίσως ο Εμφύλιος 1947-1949 είναι πολύ λιγότερο "Εμφύλιος" απ΄ ό,τι τον αποκαλούμε».
……………………………………….
«Η τραυματική εμπειρία του Εμφυλίου Πολέμου σημάδεψε για πολλές δεκαετίες την πολιτική ζωή της Ελλάδας με ακραία εκδοχή το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου το οποίο, σύμφωνα με μία από τις τότε αιτιολογήσεις του, έγινε "ώστε να μην απολεσθεί η νίκη του Γράμμου"», λέει ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ηλίας Νικολακόπουλος. «Ταυτόχρονα όμως ο Εμφύλιος Πόλεμος, ως αντικείμενο ιστορικής έρευνας ή καλλιτεχνικής δημιουργίας, απωθήθηκε παραμένοντας μια μαύρη τρύπα της συλλογικής μνήμης. Χρειάστηκε να περάσουν 40 χρόνια και να μεσολαβήσουν διαδοχικά τρεις συμβολικοί τερματισμοί του Εμφυλίουτο 1974 με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, το 1982 με την αναγνώριση της ΕΑΜικής αντίστασης και το 1989 με την οριστική άρση των συνεπειών του- για να δρομολογηθεί δειλά στην αρχή η μελέτη και ο αναστοχασμός για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου».
«Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη χωρίς να διεκδικεί αξιώσεις ιστορικής ερμηνείας αποτελεί ώριμο καρπό των ερευνητικών και καλλιτεχνικών αναζητήσεων της τελευταίας δεκαετίας. Αναζητήσεων που χαρακτηρίζονται πάντως από έντονες αντιπαλότητες αφού ακολουθούν διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις για τη δεκαετία του ΄40, ενώ ορισμένες οι οποίες αυτοχαρακτηρίζονται ως μετααναθεωρητικές, αμφισβητούν ακόμη και τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επιλογή του Παντελή Βούλγαρη να επικεντρωθεί στην τελική φάση του Εμφυλίου (στη δεύτερη μάχη του Γράμμου το 1949), έχει ως στόχο να αναδείξει μέσα από την αγριότητα του πολέμου, μια υφέρπουσα ανθρώπινη διάσταση. Πρόκειται για το κρίσιμο εκείνο στοιχείο που επέτρεψε στα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο να δρομολογηθεί η συμφιλίωση της κοινωνίας και μάλιστα πολύ πριν από την τυπική επικύρωσή της από τις πολιτικές ηγεσίες», καταλήγει.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Κρύο με ισχυρούς βορειο-ανατολικούς ανέμους.

Ο χάρτης με τις ελάχιστες θερμοκρασίες 3 με 7 βαθμούς. Ψυχρή εισβολή από τα Βαλκάνια. Ισχυροί βορειο-ανατολικοί άνεμοι.

Ο χάρτης με τις μέγιστες θερμοκρασίες, γύρω στους 12 βαθμούς σε όλη την Ελλάδα.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Μνήμες Πολέμου. Τα παιδιά του Εμφύλιου.


ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ
Τα παιδιά του Εμφυλίου
«Παιδομάζωμα», μια φρικτή λέξη από την περίοδο του οθωμανικού ζυγού έμελλε να στοιχειώσει ξανά, με χειρότερους όρους, την Ιστορία μας
Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΟΜΑΗ Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009 στο ΒΗΜΑ

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ημέρες από σήμερα θα γιορτάσουμε μία ακόμη επέτειο του ιστορικού «Οχι». Ετσι παρέμεινε, με μία μόνο λέξη, στη συλλογική μας μνήμη η ηρωική αντίσταση του λαού μας στη σαρωτική επέλαση των δυνάμεων του Αξονα που αιματοκύλισε την Ευρώπη, στοιχίζοντας τη ζωή σε εκατομμύρια
ανθρώπους. Επίσημα, το τέλος του πολέμου τοποθετείται τον Μάιο του 1945. Στη χώρα μας όμως η ειρήνη καθυστέρησε άλλα τέσσερα χρόνια.
Ο ελληνικός Εμφύλιος που ξέσπασε αμέσως μετά οδήγησε τη χώρα στο χείλος της αβύσσου. Το αίμα που έρευσε και η φυγάδευση χιλιάδων ελλήνων, κυρίως νέων, στις χώρες του ανατολικού συνασπισμού στέρησαν τη χώρα από ένα δυναμικό κομμάτι
του πληθυσμού της. Περίπου 60.000 ήταν οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού που μετά την ήττα τους κατέφυγαν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και 25.000 τα παιδιά που μεταφέρθηκαν εκεί. Το γνωστό έκτοτε ως «παιδομάζωμα», μια φρικτή λέξη που είχε στοιχειώσει την εθνική μας μνήμη από την περίοδο του οθωμανικού ζυγού, αναβίωνε, με χειρότερους όρους αυτή τη φορά.

Ελληνόπουλα στον καταυλισμό Charita Κatholica, κοντά στην πόλη Κάρλοβι Βάρι της Τσεχοσλοβακίας. «Της φωτογραφίας παρακαλώ όπως μη γίνη χρήσις» έγραφε από την Πράγα ο επιτετραμμένος της εκεί ελληνικής πρεσβείας Ανδρέας Παππάς (ΑΠ 1893, 1η Δεκεμβρίου 1948) Θέμα ταμπού στην ελληνική ιστοριογραφία, αφού η ανάμνηση και μόνο της τραυματικής εκείνης εμπειρίας προκαλεί βαθιά οδύνη, έχει ελάχιστα θιγεί συγκριτικά με άλλες όψεις της περιόδου του πολέμου τόσο από κύκλους ακαδημαϊκούς όσο και δημοσιογραφικούς.
Πρόσφατα μόλις ξεκίνησε ένας διάλογος για τη δημόσια Ιστορία, την ιστορία εκείνη που ξεφεύγει από τα όρια της διδασκαλίας της μέσα σε ακαδημαϊκές αίθουσες και τολμά να διαλέγεται κρίσιμα πολιτικά και εθνικά ζητήματα, μύθους και ταμπού που συχνά θεωρούνται αναγκαίοι για την επούλωση πληγών, με στόχο την εσωτερική συνοχή της κοινωνίας. Κύλησε όμως πολύς χρόνος έκτοτε.
Πολλά πράγματα άλλαξαν. Επήλθε εθνική συμφιλίωση. Με την πτώση της χούντας της 21ης Απριλίου θεωρητικά και πρακτικά έληξε η μακρά περίοδος της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Αλλά και στην Ευρώπη, όλα άλλαξαν μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Εκατομμύρια απόρρητοι φάκελοι των κρατικών υπηρεσιών των πρώην κομμουνιστικών κρατών βγήκαν στο φως, αλλάζοντας την εικόνα που είχαμε για το παρελθόν. Αποδείχτηκε, δηλαδή, ότι το παρελθόν δεν παραμένει αμετάβλητο, αλλά μπορεί και αυτό να αλλάζει με τα νέα ερωτήματα που θέτει, ή ερμηνείες που αναζητεί, η ίδια η κοινωνία. Η ζοφερή εκείνη περίοδος της Ιστορίας μας γράφτηκε με υπερβολές ή λάθη και από τις δύο πλευρές· και αυτό είναι κατανοητό ως ένα βαθμό, εφόσον αποσκοπούσε στην κατασκευή ενός λιγότερο προβληματικού εθνικού παρελθόντος. Ζητούμενο, πάντως, παραμένει η ψυχρή ανάγνωση των γεγονότων μέσα από τις ίδιες τις πηγές.
Στο άρθρο αυτό, η ανάγνωση θα επιχειρηθεί μονομερώς, μέσα από τα επίσημα έγγραφα των διπλωματικών και προξενικών μας αρχών στο εξωτερικό. Είναι όμως σε κάθε περίπτωση, και παρά τη μονομέρειά της, η συγκεκριμένη έρευνα μια καλή αρχή.

Ούτε έναν, ούτε δύο ή δέκα, αλλά 85 φακέλους μόνο της Κεντρικής Υπηρεσίας- περιόδου 1948- 1952- εντόπισε με τη χρήση της λέξης-«κλειδί» «παιδομάζωμα» το πρόγραμμα ηλεκτρονικής διαχείρισης αρχείων που εφαρμόζει το ΥΠΕΞ.
Δύσκολο να μεταφερθεί στον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου ακόμα και η περιγραφή της ιστορικής πληροφόρησης των πολύτιμων σε περιεχόμενο ιστορικών φακέλων.
Κάθε άνοιγμα ενός νέου φακέλου και μία έκπληξη: γράμματα με ακανόνιστο παιδικό χαρακτήρα ή ορθογραφικά λάθη παιδιών (αετόπουλα) που ζητούσαν από τον « πατέρα » Μάρκο (Βαφειάδη) να γυρίσουν στην Ελλάδα όταν ελευθερωθεί, σπαρακτικές αιτήσεις γονέων οι οποίοι αναζητούσαν τα παιδιά τους που είχαν μεταφερθεί «για ασφάλεια» έξω από τις ζώνες των εμφυλιακών συρράξεων. Διπλωματικές ενέργειες της χώρας, με προεξάρχοντες τους πρεσβευτές Κύρου και Δενδραμή, προς τον ΟΗΕ, αλλά και προς τις κυβερνήσεις των Συμμάχων για διαμεσο λάβησή τους στον Στάλιν, προκειμένου να δοθεί τέλος στη νέα μορφή που έπαιρνε η εθνική αιμορραγία της χώρας.
Εντυπα, φωτογραφικό υλικό, ανταποκρίσεις από όλο τον κόσμο για την ημέρα πένθους της Ελλάδας, την 29η Δεκεμβρίου του 1949, που υπομνήστηκε ευλαβικά σε όλες τις πρωτεύουσες του γνωστού τότε ως «ελεύθερου κόσμου», κτλ.

Σύμφωνα με έκθεση του προέδρου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού προς τη Βαλκανική Επιτροπή που ερευνούσε τις συνοριακές τριβές της Ελλάδας με τους βόρειους γείτονές της, «...η εν ευρεία κλίμακι εκτέλεσις του αδικήματος της φυλοκτονίας ήρχισεν από των τελευταίων μηνών του 1947 και καθ΄ όλον το 1948 », αφορούσε δε « μικρούς Ελληνόπαιδας από ηλικίας 5 ετών και άνω ». Ο συνολικός αριθμός των παιδιών, σύμφωνα με στοιχεία της Ligue des Societes de la Croix Rouge, την 1η Δεκεμβρίου του 1948 ανήρχετο σε 24.696 και ήταν κατανεμημένος ως εξής: 2.000 σε στρατόπεδα της Αλβανίας, 2.650 στη Βουλγαρία, 3.000 στην Ουγγαρία, 3.801 στη Ρουμανία, 2.235 στην Τσεχοσλοβακία και 11.000 στη Γιουγκοσλαβία.

Στις 27 Νοεμβρίου του 1948, κατόπιν ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης, η Γ΄ Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που συνεδρίασε στο Παρίσι αποφάσισε « όπως συστήση τον επαναπατρισμόν των εκτός των εστιών αυτών ευρισκομένων Ελληνοπαίδων εφ΄ όσον ήθελον ζητήση τούτο τα παιδία ταύτα, οι γονείς των, ή τούτων μη υπαρχόντων,οι πλησιέστεροι συγγενείς

«Τα ελληνόπουλα στις Λαϊκές Δημοκρατίες». Εκδοση της Επιτροπής Βοηθείας Ελληνοπαίδων, που εξεδόθη, το 1948 στο Παρίσι, με πλούσιο φωτογραφικό περιεχόμενο (ΑΠ 1227, πρεσβευτής Α. Κύρου από Ηνωμένα Εθνη, 12 Νοεμβρίου 1948) των ». Η επιμέλεια για την επίτευξη του συγκεκριμένου σκοπού και της αποκαταστάσεως της επαφής μεταξύ της Ελλάδας και των «δορυφόρων κρατών της» ανετέθη από τον ΟΗΕ στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό (ΙCRC) και στην προαναφερθείσα Ενωση (Ligue) των Εθνικών Ερυθρών Σταυρών. Πράγματι, αντιπρόσωποι των δύο αυτών διεθνών οργανώσεων επισκέφθηκαν την Ελλάδα, αλλά δεν έγιναν αρχικά δεκτοί από κανένα κομμουνιστικό κράτος.
Μόνο η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Τσεχοσλοβακία φάνηκαν πρόθυμες, μετά μικρή παρέλευση χρόνου, να επιτρέψουν την είσοδο στο έδαφός τους στους ξένους εκπροσώπους, αλλά και αυτών η θέληση ερμηνεύτηκε ως « πολιτικός ελιγμός, αποβλέπων εις την επ΄ αόριστον παρέλκυσιν του τόσου τραγικού δια την Ελλάδα,τα παιδιά και τους γονείς τους ζητήματος ».
Στο μεταξύ, μία μετά την άλλη έφθαναν οι εκθέσεις των πρεσβειών μας για τον τρόπο διαβίωσης των παιδιών στα στρατόπεδα- όπως περιήρχοντο από αυτόπτες μάρτυρες που τύχαινε να έχουν για κάποιο λόγο επαφή με τα παιδιά αυτά.
Ολες οι εκθέσεις πάντως έκαναν λίγο ως πολύ λόγο για καλές σχετικά συνθήκες υγιεινής και διαίτησης των παιδιών, που τελούσαν πάντοτε υπό ιατρική επίβλεψη και παρακολουθούσαν κανονικά τα μαθήματά τους σε τάξεις της ηλικίας τους, ή οι μεγαλύτεροι σε επαγγελματικές τεχνικές σχολές. «Τα παιδιά μας ζουν ευτυχισμένα στις Λαϊκές Δημοκρατίες» ήταν ο τίτλος τετρασέλιδης ανακοίνωσης του υπουργού Παιδείας της Κυβέρνησης του Βουνού, καθηγητή-ιατρού Πέτρου Κόκκαλη (ΑΠ 1/4/56/511/217), όπως παρουσιάζεται σε οικείο φάκελο του έτους 1949. Καλύτερες, πάντως, ήσαν οι συνθήκες στα στρατόπεδα της Ουγγαρίας.
Σε σημείωμα του διοικητικού υπαλλήλου Γ. Βενετσιάνου από τη Βουδαπέστη, που διαβίβαζε ο επιτετραμμένος Α. Ι. Παππάς από την Πράγα (ΑΠ 426, 15 Μαρτίου του 1949) και περιέγραφε τις πράγματι καλές συνθήκες διαβιώσεως των εκεί συγκεντρωθέντων Ελληνοπαίδων αναφέρει σχετικά: «...τελευταίως εβελτιώθη ο ιματισμός των παρασχεθέντος εις έκαστον παιδίον ενός επανωφορίου και μιας καινουργής ενδυμασίας. Ωστόσο δεν εξέλιπεν από τα ατυχή ταύτα παιδία η ζωηρά νοσταλγία της πατρίδος και ο πόθος επιστροφής εις αυτήν, εκδηλούμενος εκάστοτε διαφοροτρόπως όπως π.χ. απόκρυψις της χορηγηθείσης καινουργής ενδυμασίας, ίνα μη καταστραφή εδώ και την μεταφέρουν καινουργή όταν επιστρέψουν στην Ελλάδα...».

Θα ακολουθήσουν δύο ακόμα αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το 1949 και το 1950. Ωστόσο, οι αιτήσεις γονέων ή συγγενών προς τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό θα φθάσουν μόλις τις 6.000, « αριθμός δυσαναλόγως μικρός σχετικώς με τον συνολικόν αριθμόν απαχθέντων παιδιών » (πρεσβευτής Φ. Φίλων από Βέρνη, ΑΠ 43621, 12 Αυγ. του 1949). Ανάμεσα σε αυτές και 15 μουσουλμάνων από την περιοχή Διδυμοτείχου. Ως αιτία σε άλλο σημείωμα αναφερόταν ο αναλφαβητισμός και οι κακές καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στη χώρα και εμπόδιζαν την ενημέρωση των πολιτών.

Πλην του ΟΗΕ, το θέμα θα λάβει, όπως αναμενόταν άλλωστε, εξαιρετικές διαστάσεις στον Τύπο, θα προκαλέσει το ενδιαφέρον του Πάπα, ο οποίος θ΄ αποστείλει σχετική επιστολή-έκκληση στον αμερικανό ΥΠΕΞ Ατσεσον και θ΄ αποτελέσει αντικείμενο οξύτατης συζήτησης στο βρετανικό Κοινοβούλιο. Ψηφίσματα θα εκδοθούν από πλήθος οργανώσεων εντός και εκτός Ελλάδος και η 29η Δεκεμβρίου του 1949 θα τιμηθεί ως ημέρα πένθους για την Ελλάδα διεθνώς. Η φράση του ηγέτη της νίκης των Συμμάχων Γουίνστον Τσόρτσιλ « πολέμησαν γενναία, πολέμησαν ωραίοι ως Ελληνες » αφορούσε όλους εκείνους τους ήρωες που αγωνίστηκαν για μια ανεξάρτητη και ελεύθερη πατρίδα. Η τραγωδία που ακολούθησε ήταν ό,τι πιο άδικο άξιζε όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τον τόπο μας.

Η κυρία Φωτεινή Τομαή είναι προϊσταμένη της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών.

Οφθαλμαπάτες

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Ήρθε στο χωριό ο Αρκουδιάρης.



Λεύτερη και ανέμελη η ψυχή του
πέρα ως πέρα οι κάμποι είναι δικοί του
Οι αφεντάδες πως χτυπούν το κομπολόϊ
και πως κουρδίζουν το χρυσό τους το ρολόϊ
Κλήρο να αποχτήσει δεν τον νοιάζει
τρέχει αυτός σκλαβιά δεν δοκιμάζει
Πως καθρεφτίζονται τα όμορφα κορίτσια
και ο τσομπάνος πως κρατάει την αγκλίτσα

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009