Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Δεν έπρεπε λέει να φορέσει μαύρα μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη, οι νεκροί ανήκουν στο κόμμα.


Είναι συγκλονιστική η περιγραφή της υπαγορευμένης από την ηγεσία του ΚΚΕ απομόνωσής της στη φυλακή- μιας τιμωρίας που κράτησε τρία χρόνια επειδή σήκωσε κεφάλι υπέρ του Πλουμπίδη, επιμένοντας ότι δεν ήταν προβοκάτορας. Η Παππά κατονομάζει ειδικά τη Ρούλα Κουκούλου, σύζυγο του Ζαχαριάδη, και την Αύρα Παρτσαλίδου, όμως δεν ήταν μόνον εκείνες οι θύτες της.

«Οι συντρόφισσες τής έκαναν τη ζωή μαρτύριο ακόμα και επειδή φόρεσε μαύρα μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη», τονίζει ο γιος του ζευγαριού Νίκος.

«Βλέπετε, βασική αρχή του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν ότι οι νεκροί ανήκουν στο Κόμμα, άρα οι χήρες πρέπει να πανηγυρίζουν που οι άντρες τους έγιναν μάρτυρες!».
Την ίδια περίπου εποχή, ο Άρης Αλεξάνδρου, εξόριστος στη Γυάρο, βιώνει ανάλογες εμπειρίες επειδή αμφισβήτησε αυτό το «όπλο παρά πόδας» που ζητούσε ο Ζαχαριάδης από τους κομμουνιστές μετά την ήττα τους στον Εμφύλιο. Σε όλη τη διάρκεια τής εκεί παραμονής του (1953-58) ζει μόνο τη νύχτα, μελετώντας την ισπανική και τη γερμανική γλώσσα και γράφοντας ποιήματα, σημειώνει η γυναίκα του Καίτη Δρόσου (βλ. Τροχιές σε διασταύρωση, Άγρα). «Την ημέρα, κουκουλωμένος με μια κουβέρτα, κάνει πως κοιμάται διότι δεν του μιλάει κανείς. Κανείς από τους συγκρατούμενούς του, ογδόντα τον αριθμό, σ΄ ένα θάλαμο χωρίς προαυλισμό.
Δεν τον θεωρούν δικό τους...». Όταν περάσουν τα πέτρινα χρόνια, ο Αλεξάνδρου θα γράψει το κορυφαίο μυθιστόρημα για εκείνη την εποχή, το «Κιβώτιο», και η Έλλη Παππά, απ΄ τη μεριά της, θα βουτήξει στη μαχητική αρθρογραφία και στα φιλοσοφικο-πολιτικά μελετήματα. Στα 73 της ωστόσο, το 1993, θα αποφασίσει να μιλήσει για τα στραβά του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, με τον όρο η μαρτυρία της να δημοσιοποιηθεί μετά τον θάνατό της. Έτσι, στα κείμενά της, που θα εκδοθούν την άνοιξη από το Μουσείο Μπενάκη, θα διαβάσουμε μια από τα μέσα καταγγελία των σταλινικών μεθόδων του ΚΚΕ. Θα δούμε τις ποινές, τις αντιπαλότητες, τις εχθρότητες, τις εμπάθειες και τα χρόνια μίση που αντιμετώπιζαν όσοι αγωνιστές συγκρούονταν με την κομματική γραμμή· θα βρούμε, καθώς λέει ο γιος της, τη λέξη «δήμιοι» για τα πρωτοπαλίκαρα του Ζαχαριάδη, Βλαντά και Γούσια, και τη λέξη «χαφιές» για τον Νικόλα Βαβούδη, χειριστή του ασυρμάτου στο παράνομο κλιμάκιο της Αθήνας, ο οποίος αυτοκτονεί στην κρύπτη του το 1951. Ανέκδοτο υλικό. Η Έλλη Παππά άφησε πίσω της πεθαίνοντας και άλλο ανέκδοτο υλικό (άρθρα της, αρχεία στο ΕΛΙΑ, έγγραφα για τις δίκες Μπελογιάννη, Πλουμπίδη στα ΑΣΚΙ κ.ο.κ.), αλλά τούτες εδώ οι τοποθετήσεις της έχουν ειδικό βάρος καθώς εστιάζουν στη σύγκρουση ατομικής συνείδησης και κομματικότητας. Μιλάνε για ένα γοητευτικό και με ευρεία λαϊκή συμμετοχή κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο ναι μεν στην Κατοχή λειτουργεί δημιουργικά εντός του ΕΑΜικού πλαισίου, όμως μετά την Απελευθέρωση και κατά τον Εμφύλιο χάνει το όραμά του επειδή περνά στα χέρια στελεχών που στριμώχνουν τους στόχους του στα όρια της κομματικής συνέπειας.
Η Παππά δεν απαξιώνει την ιδιότητα του κομμουνιστή ούτε αποκηρύσσει το ΚΚΕ, αλλά αναζητά τις μαρξιστικές βάσεις του κινήματος και την εξυγίανσή του ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί σε συνθήκες νομιμότητας.
Καταλύτης γι΄ αυτόν τον προβληματισμό της υπήρξαν φυσικά οι δύο εκτελέσεις του Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη, που έφεραν στην επιφάνεια την παθολογία του κομματικού μηχανισμού σε μια εποχή μάλιστα, ανασύνταξης και σκλήρυνσης των ιδεολογικών- πολιτικών εχθρών του ΚΚΕ.
Ειδικότερα, η Παππά επιμένει στην ηθική- πολιτική αποκατάσταση του Πλουμπίδη ο οποίος θυσιάστηκε στο πλαίσιο εσωκομματικών ερίδων, επειδή ο Ζαχαριάδης φοβόταν πως δεν θα μπορούσε να τον ελέγχει από την υπερορία. Και επίσης υπαινίσσεται ότι το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα θα ήταν αποτελεσματικότερο αν οι Πλουμπίδης- Μπελογιάννης αφήνονταν ελεύθεροι να αναδιοργανώσουν τις κομματικές δυνάμεις καθώς και την εκπροσώπηση της Αριστεράς μέσα από μια πολιτική ανοιχτών συμμαχιών (που θα επέτρεπε σ΄ αυτόν τον κόσμο των καταδιωκόμενων «λίγη νομιμότητα, για να αναπνεύσουμε, να κινηθούμε», όπως έλεγε ο Πλουμπίδης).
Από εκεί και πέρα, ενταγμένη σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, η «πολιτική διαθήκη» της Έλλης Παππά μαζί και με τα «Γράμματα από τη φυλακή» 1953-54 του Νίκου Πλουμπίδη θα συμβάλουν στη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης ανάλυσης για την πορεία της ελληνικής Αριστεράς από τον Εμφύλιο κι ύστερα. Εννοείται ότι είναι απαραίτητο να συνεξετασθούν τα σχετικά (κλειστά) αρχεία του Περισσού, καθώς και τα (ανοιχτά πλέον) σοβιετικά αρχεία...


ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ (1920-2009) Μαχητική προσωπικότητα της Αριστεράς, μικρή αδελφή της συγγραφέως Διδώς Σωτηρίου, οργανώνεται στο κομμουνιστικό κίνημα στη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας, συμμετέχει ενεργά στην Αντίσταση, και, μέσα από τις παράνομες οργανώσεις πόλης, στον Εμφύλιο.
Η Ασφάλεια την συλλαμβάνει το 1950- όπως και τον σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη- και παραμένει στη φυλακή ώς το 1963. Εκεί (στις Φυλακές Αβέρωφ) γεννάει και τον γιο τους Νίκο (1951), τον οποίο μεγαλώνει η αδελφή της. Εκεί βιώνει και την κομματική απομόνωση επειδή τάχθηκε υπέρ του Νίκου Πλουμπίδη. Η απριλιανή δικτατορία την στέλνει στη Γυάρο απ΄ όπου απολύεται για λόγους υγείας, και τότε αφοσιώνεται στη δημοσιογραφία και στα δοκίμια- μελέτες που γράφει για «την κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις». Πίστεψε στο εγχείρημα του ενιαίου Συνασπισμού, αλλά ώς το τέλος ασκούσε κριτική στο σταλινικό πνεύμα των κομματικών φορέων. Το 1993 και το 1996, αντίστοιχα, καταθέτει στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη δυο φακέλους με την πολιτική μαρτυρία της για την «Υπόθεση Πλουμπίδη» και για τα «μαρτύριά» της κατά τα χρόνια του σταλινισμού στο ΚΚΕ.

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ (1903-1973): Προσωπικότητα ισχυρή και αντιφατική, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ από το 1931, κρατούμενος στο Νταχάου στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, είναι ο παντοδύναμος ηγέτης του κομμουνιστικού κινήματος στον Εμφύλιο Πόλεμο. Μετά την ήττα, καταφεύγει στις Λαϊκές Δημοκρατίες και στην ΕΣΣΔ απ΄ όπου καθοδηγεί με αυταρχικές μεθόδους τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ στην Ελλάδα, τσακίζοντας τους εσωκομματικούς ιδεολογικούς και πολιτικούς διαφωνούντες. Το 1956, με την αποσταλινοποίηση που εισηγείται ο Χρουστσώφ, καθαιρείται και το 1957 διαγράφεται από το Κόμμα. Πεθαίνει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες το 1973, εξόριστος στη Σιβηρία.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ (1915-1952): O «Άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Χαρισματικός επίτροπος (καθοδηγητής) του Δημοκρατικού Στρατού στην Πελοπόννησο και τελικά στον Γράμμο, φθάνει στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1950 για να επανενεργοποιήσει τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ σε συνεργασία με τον Νίκο Πλουμπίδη. Γνωρίζεται με την Έλλη Ιωαννίδη- Παππά, μέλος κι αυτή του μηχανισμού, και συνδέεται ερωτικά μαζί της. Τον Δεκέμβριο του 1950 συλλαμβάνεται (όπως κι εκείνη) με την κατηγορία της κατασκοπείας και της κομμουνιστικής δραστηριότητας. Και στις 30 Μαρτίου του 1952- επί φιλελεύθερης κυβέρνησης Πλαστήρα και παρά τη διεθνή κατακραυγή- εκτελείται (με τους Μπάτση, Καλούμενο, Αργυριάδη).
Το 2010 θα επανακυκλοφορήσουν από την Άγρα τα βιβλία του «Οι πρώτες μακρυνές ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα».

ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ (1902-1954): O «Κόκκινος δάσκαλος». Μέλος του ΚΚΕ από το 1926, είναι από το 1947 επικεφαλής στις κομματικές οργανώσεις της Αθήνας. Με τη σύλληψη του Ν. Μπελογιάννη, προσφέρεται να κρατηθεί στη θέση του ως ο πραγματικός καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, με την προϋπόθεση να μην οδηγηθεί στο απόσπασμα ο Μπελογιάννης.
Η ενέργειά του αυτή προκαλεί την αντίδραση της ζαχαριαδικής ηγεσίας, η οποία βρίσκει την ευκαιρία να τον συκοφαντήσει ως συνεργάτη της Ασφάλειας και των Αμερικανών. Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο του 1952, συλλαμβάνεται κι αυτός. Θα εκτελεστεί τον Αύγουστο του 1954, επί συντηρητικής κυβέρνησης Παπάγου, ως κατάσκοπος, ενώ η ηγεσία του κόμματός του θα συνεχίσει να τον αποκηρύσσει καταγγέλλοντάς τον ως χαφιέ και προδότη που έχει... φυγαδευτεί στις ΗΠΑ! Το 1958, η 9η Ολομέλεια του ΚΚΕ θα αποφασίσει την αποκατάσταση της μνήμης του, ωστόσο το ηθικό- κομματικό- πολιτικό πρόβλημα
«Ν. Πλουμπίδης» παραμένει ακόμα άλυτο.
Ο φάκελός του στην Ασφάλεια δεν αποτεφρώθηκε και έχει πάχος 120 εκατοστά. Όμως δεν τον ανοίγουν.


Απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη οι λύκοι ΑΓΚΑΛΙΑ με τα ΣΚΥΛΙΑ

3 σχόλια:

Απόμαχος είπε...

"Τις πιο συγκεκριμένες-και προπαντός έμπρακτες-απαντήσεις ας τις δώσει το Μέλλον ,στο οποίο και αφιερώνονται αυτές οι εμπειρίες ζωής-και θανάτου-που κατέγραψα".-'Ελλη Παππά.....
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!σ'ότι με αφορά,καθότι το βρήκα σε χθεσινή Κυριακάτικη Εφημερίδα,με συγκίνησε και το αρχειοθέτησα -μαζί με τη σελίδα που μιλάει η ίδια" στις μαρτυρίες της" από το Μουσείο Μπενάκη,που συνοδεύεται με την ρήτρα να δοθεί το υλικό αυτό στη δημοσιότητα μετά τον θάνατό της!ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ!Δικό μου τώρα.Άξιζε άραγε τον κόπο για τις τόσες θυσίες? τόσες ζωές? τόσες ταπεινώσεις?τόσα βασανιστήρια και κάθε λογής σκοτωμένα όνειρα νέων,άξιων και χρήσιμων ανθρώπων???Τώρα τα "μαύρα" μας έλειπαν...γιατί λέει οι Νεκροί ανήκουν στο κόμμα........Και κάτι άλλο τώρα,δεν έχει υπάρξει ίσως τρανότερη απόδειξη της τυφλής αφοσίωσης των τότε στελεχών του ΚΚΕ στην "κομματική γραμμή"από την στάση του Πλουμπίδη,ο οποίος μέχρι την τελευταία στιγμή πριν από την έκτέλεση του ,το 1954,εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι "το κόμμα ξέρει καλύτερα"από εκείνον.-
Δεύτερο δικό μου ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ!Αξίζε τον κόπο?Η τυφλή αυτή αφοσίωση και πίστη στο κόμμα,που τον έδωσε ως "χαφιέ"στην κοινωνία? Αν λάβουμε υπόψη μας και το αποτέλεσμα που υπάρχει στη σύγχρονη κομμουνιστική αριστερά του πλανήτη?ΟΨΟΜΕΘΑ μέχρι τη δημοσίευση των μαρτυριών της αείμνηστης πλέον 'Ελλης Παππά απ'το Μουσείο Μπενάκη!

sideritis είπε...

Νομίζω ότι και ο Χαρίλαος Φλωράκης σε μια συνέντευξη του στα ΝΕΑ (που αργότερα - ως συνήθως γράφτηκε ότι δεν αποδόθηκε σωστά -) αναρωτήθηκε στη δημοσιογράφο ....αν άξιζαν όλες αυτές οι θυσίες για το ΚΟΜΜΑ...
Το τι έγινε στην Τασκένδη ένας άλλος εμφύλιος αυτός, μετά τον πολυαίμακτο εμφύλιο, που αρκετές φορές μέσα στην ίδια οικογένεια υπήρξαν θύματα με θύτες και από τις δύο πλευρές.
Οι δημοσιεύσεις αυτές ξανανοίγουν οδυνηρές πληγές που επιτέλους να μάθουμε τι συνέβη, τι μυστικά είναι φυλαγμένα για να μην τρωθεί το κύρος και η απήχηση του κόμματος, το αλάθητο του Πάπα!

Απόμαχος είπε...

sideritis:Αν πέσει κάτι στην αντίληψή Σου,σχετικά με την δημοσίευση των μαρτυριών της αειμνήστου αγωνίστριας Ελλης Παππά, από το Μουσείο Μπενάκη,θα Σε παρακαλέσω να με θυμηθείς 'οπως μπορείς για να ενημερωθώ κι'εγώ που τόσο πολύ το θέλω και με ενδιαφέρει και προσωπικά.Γιατί όπως κατά καιρούς έκανα γνωστό ότι ανέκαθεν και διαχρονικά ,η οικογένεια μου- έχει θύματα- αυτού του ατέρμονα "αγώνα"για τους( νεκρούς που ανήκουν στο κόμμα)!!!Στο κόμμα "με το αλάθητο του Πάπα"!.Είναι ευκαιρία λοιπόν να μάθουμε αυτά που μόνον η προικισμένη αυτή ηρωίδα θα μας εξηγήσει αντικειμενικά και αμερόληπτα- (δεόντως εξειδικευμένα).Με την ολόθερμη σεμνή και ταπεινή όπως τους αρμόζει, ευχή να... "είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει και καλός ο δρόμος του ταξιδιού τους"στην αιωνιότητα!!!Σχετικά με την συνέντευξη του Χαρίλαου,είναι όπως το γράφεις αν θυμάμαι καλά και εγώ γιατί και τότε μου έκανε "εντύπωση".....